EĞİTİM-ÖĞRETİMDEKİ HAYALET

Üniversitelerde, kampüslerde, akademisyenlerin odalarında, dersliklerde, liselerde, ilkokullarda, öğretmen odalarında, bürokrasinin koridorlarında bir hayalet dolaşıyor: bunun adı "performansçılık"
Günümüz toplumundan performans toplumu olması bekleniyor...
Bu hayalet başarının lanetiyle öylesine korkutuyor ki herkesi, İşletme hastalığına tutulmuş toplumun tasvir ettiği, ancak “yüksek başarıyla” erişilebilecek bir kalite cennetine yükselebilmek için bu hayaleti gören herkes korkudan küçük dilini yutuyor; kendinden, bütün benliğinden vazgeçiyor, tam bir teslimiyetle bağlanıyor bu hayalete. 
Çünkü performansın laneti sadece sizi çalışkanlar(!) listesinde sonlara bırakmakla, işinizden etmekle kalmıyor, çalışma arkadaşlarınızın gözünde ve daha kötüsü kendi gözünüzde standart altı çaba gösteren tembel, beceriksiz ya da niteliksiz bir insan haline getiriveriyor...
Dediğimiz gibi bu hayalet bir metafor, bir öyküleştirme ya da bir soyutlama değil; kaskatı gerçeklik...
Bir hayalet ve onun korkusu olmasa idi böylesine bir teslimiyet ortaya çıkabilir miydi? 
Hele ki niceliğin egemenliğine şifa diye varedilmiş bir medeniyetin mirasçılarının, orta yolun mensuplarının teslimiyeti!..
Eğitimde olan da budur... 
Sayıp dökülebilecek, hesaplanabilecek veriye dönüşmektedir yapıp ettikleriniz, çabanız, niyetiniz, insanlaşma/insanlaştırma serüvenimiz...
Eğitim ve öğretim, sayılabilir, hesaplanabilir, kotalarla ölçülebilir bir performansın göstergeleri ile ifade edildiğinde hem hesap vermek hem hesap görmek, hem de sıralamak kolaylaşmaktadır...
Bu kolaylaşan faaliyetlerin hiçbirinin eğitimin özü ve ruhu ile esaslı bir bağının kalmamış olmasının da bu noktada pek bir önemi yoktur artık...
Zaten basarıcılık “eğitim”i gereksizleştirip, anlamsızlaştırarak gözden düşürmüştür...
Üniversitelere bakıldığında bu rahatlıkla görülecektir. 
Üniversitenin ve akademisyenin artık bir insan yetiştirme sorumluluğu ve görevi yoktur!
Hem piyasaya uygun nitelikte işgücü hazırlamanın hem de bahsetmiş olduğumuz performansçılığın hazzetmediği bir şeydir “insan yetiştirme”... 
Bir akademisyenin yetiştirdiği, eğitim verdiği öğrencilerle başarısını ölçemezsiniz ki...